وقتی که صدها دست روی هم قرار می گیرند، وقتی که صدها گام هماهنگ به حرکت می آیند، وقتی که صدها اراده مصمم می شود، تغییر نطفه می بندد و انجام سخت ترین چیز ها ممکن می گردد. وقتی که صدها قدم صدها مایل را پیاده می پیماید، صدایی ایجاد می شود که حتی گوش های کر را به شنیدن وا می دارد. رمز تغییر در مقاومت و ضرب اعتراض آمیز قدمهای متحد و استوار مردم است.

 افغانستان یک کشور نا امن است. ما نه می خواهیم دوباره به چنگ جنایتکاران جنگی و نه می خواهیم به میدانهای جنگ برگردیم. مقاومت و اعتراض ما بر حق است زیرا پناهندگی حق ما است! 

به ما بپیوندید! گامهای تان را شریک گامهای صدها همسفر و همسرنوشت تان کنید. به صدها انسانی معترضی بپیوندید که ترجیح می دهند پای شان آبله دار شود اما حرمت انسانی شان زیر پا نگردد، آنانی که سر بلند و مغرور از دل تپه ها و کوها، صد ها مایل را پیاده عبور می کنند تا در حقارت انزوای کمپها، تقعیب و نیشخند پلیس و هراس و اظطراب هر لحظه نمیرند.

 از تروندهایم تا اسلو، به طول 400 مایل، از ده ها شهرو قریه ای عبور خواهیم کرد که در کوچه های پاک و آرام شان قلبهایی یافت می شود که هنوز به انسانیت می اندیشند.  جنبشی را که با اعتصاب غذا پایه مردمی یافته است، با راهپیمایی طولانی به اوجش برسانیم تا تکمیل شود.                                        

    کمیته پناهجویان افغانستان، 21 آپریل، اسلو

ما که سرزمين های ما به ميدان جنگ اربابان زمين تبدیل شده و خانه های ما چيزی جز کلوخهای سوخته نيست، ما که هزاران کيلو متر بيراهه های مرگبار را برای یافتن یک پناهگاه کوچک در زمين با پای پياده عبور کرده ایم، ما که سالها ست در رویای یک لحظه آرامش و زندگی انسانی گذر از مرزهای ممنوع، همسفر شدن با مرگ در دریاهای ناشناخته، از دست دادن هزاران همسفر،عبور از حلقه های تنگ دستبند، نيشخند و تحقير پليسها و انتظار کشنده در کمپ های پناهندگی را تجربه کرده ایم، آیا نمی توانيم و نباید در اعتراض به این نابرابری و برای انعکاس صدای انسانی…..ا 

نشریه پناهجو دوباره باز گشته، پناهجو را کمک کنيد تا صدای شما را به هم پيوند داده و حرفهای نه گفته شما را انعکاس دهد. پناهجو فقط از پناهجو حرف می زند. پناهجو را پخش و به دوستان تان معرفی کنید. 

مطالب این شماره 

طرح راهپیمایی طولانی

به کجا می روید؟ یا اینجا یا هیچ کجا

کابوس دیپورت

نگاهی گذرا به گذشته ها

 نامه به کنگره حزب سوسیالیست چپ ناروی

به کنگره حزب سوسیالیست چپ ناروی، 

تشکیل کنگره شمارا صمیمانه تبریک می گوییم و آرزوی موفقیت برای تان داریم 

از آنجاییکه تشکیل کنگره شما در شرایطی صورت می گیرد که وضع سیاسی و امنیتی در افغانستان و وضع پناهجویان افغانستان در ناروی، هردو، به بد ترین مرحله ممکن رسیده است، لازم دیدیم چند موضوع را یاد آوری کنیم 

در هفته های اخیر، وحشت سنگین دستگیری و دیپورت صدها پناهجوی بی پناه افغانستان در ناروی را بی پناه تر کرده است. 5 تا 12 نفر در هر هفته دیپورت می شوند. بسیاری از این دیپورتی ها حتی فرصت به همراه داشتن وسایل ضروری مثل لباس و کفش و حتی پول شان را ندارند. آنها بدون هیچ گونه توجهی به وضع انسانی شان شبانه، صبح زود و یا در خیابان دسبتند زده شده و به تراندوم انتقال می یابند 

تصور کنید، صد ها نفر پنج تا سه سال در کمپهای منزوی و تحقیر آمیز برای یافتن گوشه امن در زمین، انتظار کشیده اند. آنها اکنون بدون، کار، حمایت صحی، مالی و قانونی درخیابان های ناروی رها شده اند. ابتدا صاحبان کار استثمار گر آخرین قطره های خون آنان را می مکد و بعد پولیسهای دموکراتیک ناروی اسکلتهای بی رمق و نا امید آنان را بعد از چند روز نگهداری و بیخوابی دادن پشت سیمهای خاردار، به افغانستان دیپورت می کنند

 این در حالی است که وخامت اوضاع جنگی در افغانستان، هراس و عجله ناتو و آمریکا برای اعزام نیروهای تازه نفس به میدانها جنگ در آن  کشور را چند برابر کرده است. افغانستان امن است برای بازگرداندن اجباری پناهجویان و نا امن است برای دولت کرزی. پارادوکسی در این سیاست یک بام و دوهوا وجود دارد که هیچ کسی جز رهبران حزب کار قادر به جمع کردنش نیست 

 مطلع هستید که 31 جنور سال جاری پالمان جمهوری اسلامی افغانستان قانون عفو جنایتکاران جنگی را تصویب کرد و کرزی نیز اخیرا آنرا امضا کرده است؛ این مسئله هم امید به عدالت و دموکرسی را در داخل افغانستان به صفر رسانده  و هم ترس پناهجویان و ریسک جانی آنان را در صورت دیپورت افزایش داده، زیرا تقریبا تمام پناهجویان از چنگ همین جنایتکاران جنگی به اینجا پناه آورده اند

 از پایان اعتصاب غذا در تابستان گذشته که در پی اطلاعیه مطبوعاتی کرستین هالورشون و بیورن هاکن هانسن صورت گرفت، تا کنون بیش از 120 پناهجو به افغانستان دیپورت شده اند. نمی دانیم که آیا آنها کشته شده اند، در زندان هستند و یا باز آواره شده اند

 امیدواریم سوسیالیزم حزب تان در چنین شرایطی ظرفیت و صراحت حمایت از حقوق پناهندگی پناهجویان و جلو گیری از دیپورت آنان به افغانستان را داشته باشد؛ ما پناهجویان افغانستان انتظار داریم که کنگره شما، ما  را در ناروی و مردم افغانستان را در میدان جنگ دو گروپ تروریستی، در افغانستان فراموش نکند 

مطمئینم این انتظارات ما را از حزب خود بیش از حد و بیجا نمیدانید. زیرا اینها از دریافتهای ریشه می گیرد که خود شما با، شعار، باور و عنوان حزب تان "سوسیالیست چپ" در ذهن ما خلق می کنید. 

کمیته پناهجوی افغانستان

22.03.07

اسلو

(شنبه، 17 فبروری، ساعت 13 از استشن مرکزی آغاز، با توقف کوتاهی در برابر پارلمان ناروی، ساعت 15 در برابر ساختمان نخست وزیری پایان میابد. سخنرانان: ظاهر اتهری مسعول کمیته پناهجویان؛ انگرید فیسکا کیدر جامعه صلح ناروی، آدوون لیزباککن معاون اول حزب سوسیالیست چپ ناروی، کبرا سلطانی از سازمان سوسیالیستهای کارگری افغانستان، لیدر اتحادیه سرخ و…)

جنایت کاران را محاکمه و قربانیان جنگ را حمایت کنید!
روز چهارشنبه، 31 جنوری، پارلمان جمهوری اسلامی افغانستان، لایحه ای را تحت عنوان "مصالحه ملی" به تصویب رسانیده است که بر طبق آن، جنایت کاران که طی سی سال، نسل کشی، تصفیه های قومی، اعدام های دسته جمعی، تجاوز به زنان و کودکان و شکنجه و کشتار مردم بیگناه و آواره کردن میلیونها انسان دیگر را در سراسر مرتکیب شده، مورید عفو و مصون از هرگونه پیگرد قانونی قرار گیرند.
 ما شدیدا این لایحه را محکوم نموده و آن را یک دهن کجی به مردم افغانستان، مدافعین حقوق انسان و طرح تشکیل دادگاهی میدانیم که همه انتظارش را داریم. تصویب چنین لایحه ای دلیل روشن بر این حقیقت است که انتخابات پارلمانی 2007 یک بازی سیاسی برای به قدرت رسیدن جنایت کاران و مشروعیت بخشیدن به آنان بوده نه چیزی دیگر. البته این پر رویی آنقدر هم قابل تعجب نیست زمانیکه می بنیم که دولت های دمکراتیک غربی تهت رهبری امریکا از حاکمیت همین جنایت کاران در افغانستان همایت میکنند.
بدون شک، جنایت کارانی جنگی که یک افغانستان ویرانه با بشتر از نیم نفوس آنرا کشته، شکنجه شده، معلول، بیوه، یتیم، بیخانمان و آواره بجا گذاشته است، بدون محاکمه نمیتواند و نباید بخشیده شود!
از آنجاییکه ما پناهجویان افغانستان در ناروی بخشی از قربانیان جنگ آن جنایتکاران تاکنون حاکم حاکم در افغانستان هستیم، از دولت ناروی و سازمان ملل میخواهیم:
1-    لایحه جدید پارلمان افغانستان را مبنی بر عفو جنایت کاران جنگی شدیدا محکوم نموده و از طریق مجاری دپلماتیک جمهوری افغانستان را تحت فشار قرار دهد تا این قانون را لغو اعلام کند. در صورت که جمهوری اسلامی افغانستان را رسما لغو اعلام نکند باید به حمایت خود از این رژیم پایان دهد!
2-    برای مستند سازی از جنایات سی ساله، شناسایی بیشتر جنایتکاران، به شمول آن دسته از جنایتکارانی که در کشورهای غربی پناهنده شده اند، و تشکیل یک دادگاهی بین المللی به منظور محاکمه تمام جنایت کارانی جنگی و جنایت کاران علیه انسانیت در افغانستان، اقدامات عملی بردارند!
3-    تا پایان جنگ و تشکیل دادگاه جنایتکاران جنگی علیه انسانیت در افغانستان، پناهجویان و قربانیان جنگ را مورید حمایت قرار دهید!
از تمام احزاب و سازمانهای سیاسی، سازمانهای حقوق بشر، اتحادیه های کارگری، فعالین و ارگانهای حقوق پناهندگی و شخصیت های انسان دوست تقاضا داریم برای دست یافتن به خواسته های فوق مردم افغانستان را یاری رساند.
بیاید با محاکمه کشاندن جنایتکاران جنگی و جنایتکاران علیه انسانیت، افغانستان- این زخم عمیق و کهنه بر پیکر جهان را، مرهم کنیم! مصالحه ملی با محاکمه جنایتکاران آغاز می شود!

کمیته پناهجویان افغانستان- اسلو

 بعد از پایان اعتصاب غذا، دستگیری و شکار پناهجویان افغانستان ادامه دارد؛ در خیابان، خانه، محل کار، شب و روز.شامگاه پنجشنبه، ساعت 6 دوپلیس، مثل همیشه برای دستگیری پناهجویان افغانستان وارد یکی از ساختمانهای محل اقامت آنان در اسلو می شوند ، یک پناهجوی 25 ساله که 26 روز در اعتصاب غذا بود، از پنجره طبقه سوم به بیرون می پرد و پاهایش می شکند. اینک در شفاخانه بسر می برد و دوباره از روز جمعه، 6- اکتبر اعتصاب غذایش را آغاز کرده است. هر 24 ساعت چندین پناهجو دستبند زده به مراکز پلیس انتقال داده می شوند. بعد از یک شبانه روز برخورد توهین آمیز، گرسنگی دادن و نگهداشتن در زندان، یا در بازداشتگاه مخصوص دیپورتی ها فرستاده می شوند و یا رها می گردد، برای دستگیری های بعدی.  

تصور اینکه پشت هر زنگ در، در پیچ هر خیابان شهر و یا در محل کار، شب و روز پولیس و دستبند منتظر ما است، تمام لحظه های زندگی  ما را تبدیل به کابوس ترسناک کرده است.اما هنوز، جرئت برگشتن به خانه ای نیست که در آن سربازان اشغالگر، بنیادگرایان دینی، جنایتکاران جنگی و باندهای قاچاق مواد مخدر، در کشتار مردمان عادی و انفجار و خون با هم مسابقه می دهند. هیچ کسی ما را محکوم نمی تواند که چرا به چنین خانهء –که گرچه همیشه به آن می اندیشیم- به اختیار بر نمی گردیم. چه کسی می خواهد داوطلبانه به کشتار گاه برود؟

پناهجویان و تمام کسانی که به انسانیت می اندیشید!

ما باید علیه این موج وحشت و دستگیری، علیه اخراج اجباری، علیه تبعیض و نابرابری و برای دفاع از حق پناهندگی و حق زندگی انسان خاموش نباشیم. تا کنون تقریبا 40 پناهجو دیپورت شده که پرونده های شان نوعی به کابل رابطه داشته است! اما اگر ما آرام و بی صدا بنشینیم فردا همه را، از هر کجای افغانستان که باشند، اخراج خواهند کرد. 

بنا براین طی جلسه ای که  روزگذشته با شرکت تعدادی زیادی از پناهجویان برگزار شده بود، به اتفاق آرا تصمیم گرفته شد که سه روز تحصن ساکت در برابر پارلمان ناروی و یک راهپیمایی پرشکوه بر گزار کنیم. زیرا تنها راه مناسب برای دفاع از حق خود، حرکت و اعتراضی جمعی است. سرنوشت مشترک به مبارزه مشترک نیاز دارد. زندگی تحفه نیست، برای به دست آوردن هر لحظه زندگی آبرو مند باید تلاش کرد و مبارزه نمود.  

ما باید دست به اعتراض بزنیم! اعتراض بزرگ برای رساندن صدای خود و ثبوت اینکه افغانستان یک کشور نا امن است و هر روز جنگ در آن اوج می گیرد و اینکه پناهندگی حق ما است. ما با اعتصاب غذای 26 روزه خود جامعه ناروی را از حقایق ذکر شده آگاه کردیم  و آنها به حمایت از ما علیه دولت شان ایستاد. و اکنون که دولت عملا تمام وعده هایش را زیر پا کرده است، ما باید با ادامه مبارزه نه تنها دست آوردهای اعتصاب غذا را نگهداریم بلکه به بقیه خواسته های خود نیز برسیم.

نه یاس، نه نا امیدی، همه باهم متحد و قاطع برای دفاع از حق پناهندگی! 

زمان تحصن:  ساعت 10 روز پنجشنبه تاریخ 19 تا ساعت 16 روز شنبه  21  اکتبر، در برابر پارلمان نارویزمان تظاهرات: ساعت 14:30 از پیش ترن استشن آغاز و از مسیر دمشیرکه و وزارت کار و امور اجتماعی ساعت 16 با چند سخنرانی کوتاه در برابر پارلمان پایان می یابد. (این تظاهرات ساکت است و در صورت امکان هر نفر یک شمع روشن باید در دست داشته باشد) خیابان های اسلو را پر از شمع و اعتراض کنیم! 

 برای اطلاعات بیشتر با شماره های 40456951، 99898004، تماس بگیرید! 

 کمیته پناهجویان افغانستان

اسلو

9-10-2006

طی هفته های اخیر پروسه اخراج تسریع یافته است. از یک شبنه گذشته تا کنون 4 نفر دیپورت شده است و 4 نفر دیگر هم اکنون در تراندوم به سر می برد.  امروز ظاهر اطهری طی نامه ای از وزارت کار و امور اجتماعی در خواست ملاقات کرده است . در این نامه تاکید شده است که وضعیت افغانستان هر روز نا امن تر و وخیم تر می شود در حالیکه اخراج ها از ناروی نیز افزایش می یابد. بنا بر این متوقف کردن سیاست اخراح بیش از هر زمان دیگر ضروری به نظر می رسد

دوشنبه 28 آگست، ظاهر اطهری طی ملاقات های جداگانه ای با پریس (سازمان مدافع حقوق نوجوانان) و سازمان جوانان حزب وینستره، خواستار حمایت آنها از خواسته های پناهجویان افغانستان گردید. در این نشستها روی نقض وعده های دولت، تسریع دیپورت ها،  مسئله کلوزکمپ، صدها پناهجوی افغانستانی که در زمان ورود به ناروی زیر 18 سال بودند و جواب رد گرفته اند و افزایش جنگ در افغانستان بحث و گفتگو ش. هر دو سازمان اعلام حمایت کرده و وعده داده اند که به وزارت کار و امور اجتماعی نامه خواهند نوشت و به این مسئله اعتراض خواهندکرد.

قرار شد یک جلسه مشترک از تما م سازمانهای جوانان و نوجوانان دایر و روی وضعیت پناهجو.یان افغانستان بحث گردد