بعد از پایان اعتصاب غذا، دستگیری و شکار پناهجویان افغانستان ادامه دارد؛ در خیابان، خانه، محل کار، شب و روز.شامگاه پنجشنبه، ساعت 6 دوپلیس، مثل همیشه برای دستگیری پناهجویان افغانستان وارد یکی از ساختمانهای محل اقامت آنان در اسلو می شوند ، یک پناهجوی 25 ساله که 26 روز در اعتصاب غذا بود، از پنجره طبقه سوم به بیرون می پرد و پاهایش می شکند. اینک در شفاخانه بسر می برد و دوباره از روز جمعه، 6- اکتبر اعتصاب غذایش را آغاز کرده است. هر 24 ساعت چندین پناهجو دستبند زده به مراکز پلیس انتقال داده می شوند. بعد از یک شبانه روز برخورد توهین آمیز، گرسنگی دادن و نگهداشتن در زندان، یا در بازداشتگاه مخصوص دیپورتی ها فرستاده می شوند و یا رها می گردد، برای دستگیری های بعدی.  

تصور اینکه پشت هر زنگ در، در پیچ هر خیابان شهر و یا در محل کار، شب و روز پولیس و دستبند منتظر ما است، تمام لحظه های زندگی  ما را تبدیل به کابوس ترسناک کرده است.اما هنوز، جرئت برگشتن به خانه ای نیست که در آن سربازان اشغالگر، بنیادگرایان دینی، جنایتکاران جنگی و باندهای قاچاق مواد مخدر، در کشتار مردمان عادی و انفجار و خون با هم مسابقه می دهند. هیچ کسی ما را محکوم نمی تواند که چرا به چنین خانهء –که گرچه همیشه به آن می اندیشیم- به اختیار بر نمی گردیم. چه کسی می خواهد داوطلبانه به کشتار گاه برود؟

پناهجویان و تمام کسانی که به انسانیت می اندیشید!

ما باید علیه این موج وحشت و دستگیری، علیه اخراج اجباری، علیه تبعیض و نابرابری و برای دفاع از حق پناهندگی و حق زندگی انسان خاموش نباشیم. تا کنون تقریبا 40 پناهجو دیپورت شده که پرونده های شان نوعی به کابل رابطه داشته است! اما اگر ما آرام و بی صدا بنشینیم فردا همه را، از هر کجای افغانستان که باشند، اخراج خواهند کرد. 

بنا براین طی جلسه ای که  روزگذشته با شرکت تعدادی زیادی از پناهجویان برگزار شده بود، به اتفاق آرا تصمیم گرفته شد که سه روز تحصن ساکت در برابر پارلمان ناروی و یک راهپیمایی پرشکوه بر گزار کنیم. زیرا تنها راه مناسب برای دفاع از حق خود، حرکت و اعتراضی جمعی است. سرنوشت مشترک به مبارزه مشترک نیاز دارد. زندگی تحفه نیست، برای به دست آوردن هر لحظه زندگی آبرو مند باید تلاش کرد و مبارزه نمود.  

ما باید دست به اعتراض بزنیم! اعتراض بزرگ برای رساندن صدای خود و ثبوت اینکه افغانستان یک کشور نا امن است و هر روز جنگ در آن اوج می گیرد و اینکه پناهندگی حق ما است. ما با اعتصاب غذای 26 روزه خود جامعه ناروی را از حقایق ذکر شده آگاه کردیم  و آنها به حمایت از ما علیه دولت شان ایستاد. و اکنون که دولت عملا تمام وعده هایش را زیر پا کرده است، ما باید با ادامه مبارزه نه تنها دست آوردهای اعتصاب غذا را نگهداریم بلکه به بقیه خواسته های خود نیز برسیم.

نه یاس، نه نا امیدی، همه باهم متحد و قاطع برای دفاع از حق پناهندگی! 

زمان تحصن:  ساعت 10 روز پنجشنبه تاریخ 19 تا ساعت 16 روز شنبه  21  اکتبر، در برابر پارلمان نارویزمان تظاهرات: ساعت 14:30 از پیش ترن استشن آغاز و از مسیر دمشیرکه و وزارت کار و امور اجتماعی ساعت 16 با چند سخنرانی کوتاه در برابر پارلمان پایان می یابد. (این تظاهرات ساکت است و در صورت امکان هر نفر یک شمع روشن باید در دست داشته باشد) خیابان های اسلو را پر از شمع و اعتراض کنیم! 

 برای اطلاعات بیشتر با شماره های 40456951، 99898004، تماس بگیرید! 

 کمیته پناهجویان افغانستان

اسلو

9-10-2006